چرمهین

شهر چرمهین در 20 کیلومتری جنوب غربی زرین شهر و در 7 کیلومتری جنوب باغبهادران و در دامنه کوه شاه لولاک قرار دارد. این شهر درنقطه مختصات 51 درجه و 12 دقیقه طول شرقی و 32 درجه و 21 دقیقه عرض شمالی قرار دارد ارتفاع آن از سطح دریا 1800 متر می باشد. چرمهین از شمال به روستاهای ملک آباد ،چم آسمان و شورجه، از شرق به صنایع دفاع ، صحرای برزه ، هاردنگ و جاده اصفهان- خوزستان ، از غرب به قلعه لای بید و جاده اصفهان -شهرکرد و از جنوب به کوه شاه لولاک که از ارتفاعات گردنه رخ می باشد محدود گردیده است.

ارتفاعات این منطقه کوهرخ با 2800 متر ،شاه لولاک با 2700متر و خانه قوش با 2800 متر می باشند . این شهر اگرچه بر خلاف دیگر شهرهای شهرستان از رود خانه زاینده رود در حدود 3الی 4 کیلومتر فاصله دارد لیکن از نظر آب و هوایی از موقعیتی مشابه با دیگر مناطق لنجان برخوردار است .

چرمهین از نظر منابع آبی به سبب دوری از رودخانه تنها به آبهای تحت الارضی متکی می باشد که از طریق 8 چشمه و 71 حلقه چاه که از قدیم در خانه ها حفر می شده اند مورد استفاده قرار می گیرند . مردم این شهر با اتصال چاههای مذکور قنوات متعددی را ایجاد کردند که تعداد 23 حلقه از این قنوات نامگذاری و مشخص شدند، آب این قناتها که در شیب شهر ( از غرب به جنوب شرقی) قرار دارند در امر کشاورزی و باغداری و نیز آب آشامیدنی مردم مورد استفاده واقع می شوند. حداکثر آبدهی این قناتها مربوط به قنات زردیها با 4 اینچ و حداقل آبدهی آنها مربوط به قنات سعید آباد است که تنها 1/0 اینچ آب ارائه می دهد.[1]

وجه تسمیه

وجه تسمیه چرمهین نشانه مستدلی از قدمت این شهر تا دوران ساسانیان و حتی پیش از آن می باشد، چرمهین تغییر شکل یافته کلمه ترکیبی چهرمینو به معنای سیمای بهشت یا بهشت گونه می باشد که به وضوح ریشه در زبان پهلوی باستان( زبان رایج در اواخر اشکانیان به بعد ) دارد. زیبایی محصور کننده محوطه ابشار که مطمئناً در دوران اولیه حیات اجتماعی در این منطقه از سرسبزی و خرمی بسیار بیشتری برخوردار بوده است موجبات استقرار ساکنان اولیه این منطقه و احداث روستای کوچکی در حاشیه این پدیده طبیعی را فراهم آورده است و نامگذاری روستای مذکور نیز تحت تأثیر طبیعت بهشت گونه آبشار مذکور صورت پذیرفته است.

آثار باستانی موجود بیانگر آنست که چرمهین قبلاً و در ادوار اولیه پدیداری خود در دامنه شاه لولاک و در حاشیه آبشار شاهلرا قرار داشته است لیکن به سبب خطرات مداوم ناشی از جاری شدن سیلابها در دوران پربارانی به ناچار به دشت هموار شرق شاه لولاک انتقال داده شده است.

عموم سکنه شهر چرمهین ایرانی الاصل و از نژاد سفید و بومی مرکز فلات ایران می باشند که به زبان فارسی دری تکلم می کنند. این مردم اگرچه زبان محلی ندارند لیکن لهجه آنان بسیار به لهجه ساکنان چهارمحال بختیاری مشابهت دارد. این مردم در قدیم بواسطه کمبود منابع کشاورزی عمدتاً به پرورش دام اشتغال داشتند و از همین رو معمولاً بخشی از سال را در مناطق و مراتع سرسبز اطراف می گذراندند ولی در حال حاضر و خصوصاً پس از رواج صنعت در منطقه و تحول در شرایط زندگی فعالیت در پرورش دام را ترک کرده و در بخشهای صنعتی اشتغال یافتند.

جمعیت

مردم چرمهین در حال حاضر علیرغم دوری از رودخانه زاینده رود تنها جامعه شهری لنجان به شمار می روند که غالباً به اقتصاد کشاورزاشتغال دارند، بر طبق گزارشات حدود45% از نیروی فعال این شهر به کشاورزی مشغولند و پس از کشاورزی بخش صنعت 30 درصد و دامپروری 15 درصد از جمعیت فعال این شهر را به خود جذب نموده اند، 5% از این جمعیت به شغل مغازه داری و 5% دیگر نیز به رانندگی ماشین آلات حمل بار و ماشین آلات فنی مهندسی اشتغال دارند.

چرمهین اگرچه در برنامه های طرح توسعه منطقه پس از فولادشهر دومین شهر برای اسکان سرریز جمعیت منطقه لنجان در نظر گرفته شده است لیکن در حال حاضر به گونه ای متفاوت و بواسطه کم آبی و فقدان صرفه اقتصادی در فعالیتهای رایج این شهر پس از باغبهادران دومین شهر مهاجر فرست منطقه بشمار می رود و سالانه بخشی از این جمعیت که از مکنت مالی برخوردار می باشد برای استفاده از امکانات بیشتر و بهتر زندگی زادبوم خود را ترک کرده و در شهرهای بزرگتر بویژه اصفهان اسکان می یابند.

[1] چشمه های آب منطقه که تأمین کننده بخشی از آب مورد نیاز بخش کشاورزی چرمهین می باشد عبارتند از : چشمه شالرا واقع در دامنه کوه شاه لولاک ، چشمه تالیوز واقع در دامنه کوه شاه لولاک ، چشمه قلعه محمد خان واقع در شمال شرقی شهر، چشمه پابلند واقع در جنوب شهر ، چشمه لاندیز در جنوب شهر، چشمه خاک سفید واقع در شمال شرقی شهر و چشمه مالسکون واقع در شمال شرقی شهر.